defter

Kalp ağrısı

sen eşsiz misin?
şu garip dünyada aradığım eş misin?
ömrüme yazık ettiğim tek misin?
yoksa koca bir hiç misin?
sorarım sana sen eşsiz misin?

benim için bir kalp yarasından öteye gidemedin
yokluğun da varlığın da kalp ağrısıydı
eşsizliğin hiçliğine engel olamadı
ah güzelim sen seçtin kaybetmeyi
eşsizliğine rağmen o kendinden hiç ödün vermeyen senliğinle
kaybettin hem de bana rağmen kaybettin
kim neyi kazandı o çıkar dünyasında?
Ne elde ettin şimdi? Mutlusun değil mi?
Farkında değil misin uzun sürmeyecek?
Duy söylediklerimi bencilliğine boyun eğme…

Ben mi?
Eşsizliğine zaten erişemeyeceğini bilen ben mi?
Kalbi yaralı, kalbi kırık ben mi?
Bedeni karanlık gecelere sığmayan ben mi?
Senden bir tek haksızlığı gören ben mi?
Kalp ağrısını bu bedende taşıyan ben mi?
Sana neden aşık olduğunu bile bilemeyen ben
Yokluğunu ve varlığını aynı anda hissedebilen ben
Senin gözlerinden haksızlığa uğrayarak düşen ben
Suskunluğun kalpleri kırdığı bir kabusta ben
Kırık düşlerin, parçalanmış hayallerin enkazındayım
Son noktası konulmamış tüm mektupların imzasındayım
Senin söyleyebileceğin sevgi sözcüklerinin çok uzağında kara bir lekedeyim
Ben işte oradayım senin gözlerinin içindeyim, kalbinin bir köşesindeyim
O kara leke, o enkaz…
Gözün görmez, kalbin duymaz
Sana canım feda olsa ruhun umursamaz
Ben işte bir kalp ağrısında
Senin sevgisizliğe yüz tutmuş baharında
Tutuşmuş bir yangında umursanmaz bir kıvılcımdım
Şimdi yokluğa ses, yalnızlığa şiir oldum
Sen bana bir kalp ağrısı bıraktın…

gökhan

“hak hak diye ses edersin, sıra sana gelince ne diye susarsın.”