defter

İnsan sever ya bir gün olur ya sevebildiğine anlam getiremez. Susar ve yazar, gerçekten sevebildiğini tartışır…

Beceremedim

Bir kere sevmiştim
Şimdi
Sevebilmeyi başardım mı?
Becerebildim mi sana aşık olabilmeyi?
Beceremedim
Ben O’nu sevemedim ben seni sevebilmeyi beceremedim
Yapamadım
Şiir yazabilmeyi beceremediğim gibi
O’nu sevebilmeyi beceremedim
Ben seni sevemedim

Oysa sevgi güzel olandı
Sevmek yakardı, acıtırdı sensiz de ama
ama yaşamaktı sensizliği..
O, kelimelerle anlatılması zor olandı
Sen eşsizdin…
Vazgeçilemez bir sevginin adıydın
Vazgeçemedim

Zaten umulmaz bir sevgiydi benimkisi ama
ama yine de umut ettim, aşkımı kalbime ektim
Bekliyorum seni kalbimin en derinine

O zor bir sevgiydi
Sabır isterdi, sabretmeyi beceremedim
O bana hayaldi, erişilemezimdi, hayali gerçek sandım
O’nu sevebilmeyi beceremedim
Bilmiyordum,
Sevginin
Sabır istediğini
Zamanla yaşanılabileceğini
Kimi zaman acı veren bir yol olduğunu
Bilmiyordum, bilemedim
İşte beceremedim severek yaşamayı…

Şimdi yâr
İzin ver
Umut ver
Gözlerini bırak bana
Şimdi yâr
Bildim seni sevmeyi
Şimdi yâr izin ver bana
Seninle işlenmiş ruhumu sana adayım
İzin ver bana
Sana bu kadar yakınken uzak olmayayım
Ey yâr umut ver bana…

Gökhan

*Yine geçmişten bir şiir… Ya Ekim ya Kasım 2007 bu sefer not düşmemişim ama hatırlıyorum neden ve niçin yazdığımı… Şimdi ise biraz eklemeler yaptım mesela son kısım