defter

Ankara, lafını esirgeyen Ankara!

Şu koca ama koca Ankara’yı bu efkârın aklımı başımdan aldığı şu gecede sokak sokak dolaşsam, Ankara’nın çekilmez ayazını içime koca bir nefeste çeksem yine de yine de bu bendeki zehir ne Ankara’nın sokaklarında boşalır ne de kalbimden yok olur da gider. Ey Ankara ne sen bana yetiyorsun ne de hayat sana yetiyor. Artık bu şehrin puslu havası beni kendi zehrinde yutuyor adeta beni boğuyorsun o puslu gecede… Şu Ankara denilen zebani şehirde taş taş üstüne bırakmasam, ne yol kalsa gitmediğim ne iz bulsam göremediğim; yine de Ankara yetmezsin bana! Bu zehrimi benden koparamazsın, sökemezsin! Söksen zaten bu zehiri, kalbimin en derininden koparıp alsan zaten, seni Ankara yazmazdım şu cümlelerin arasında, yazardım elbet bir sevda çiçeğini şu cümlelerde; sana kalmazdım Ankara… Ne soğuğun soğuk ne ayazın ayaz! Ne sen de vuku bulan gece, zifiri karanlık ne de mehtabın mehtap! Sen nesin? Nasıl bir şehirsin! Kızıyorum sana her gece bir kaldırımın kenarında yalnızlığa gözlerimi kapatırken… Sen nasıl bir şehirsin Ankara! Nasıl? Dilin niye yok! Cevap versene, versene… Ankara, içimdeki zehiri kusuyorum sana; sökemiyorsun, koparamıyorsun bu kalbimdekini… Al da kurtul benden, al da ben de kurtulayım, al da kurtul! Zehrime zehir katıyorsun her gece; nasıl dostsun? Nasıl arkadaşsın!!! Ankara her gece bir mehtabın altında sana sana haykırıyorum yokluğuna… Yoksun! Eğer var olsaydın ben de bu zehir, sen de bu vefasızlık olmazdı! Ankara, seni lime lime doğruyorum şiirlerimde, düşüncelerimin arasında seni nefretle eziyorum seni zavallı Ankara. Medetsiz Ankara! Çirkin dünyanın anlamsız şehri Ankara, hangi sokak kaldı kaldırımlarına ay ışığının süzülmediği? Hangi riyakar kaldırım kaldı Ankara! Yalanın bol Ankara, şeytanın da bol olsun. Ankara, nefret ediyorum senden, artık isminin her harfine tek tek kin duyuyorum üstüne yetmiyor küfrediyorum sana Ankara! Ama yine de üzülüyorum sana zavallı Ankara…

Gökhan