defter

Hiç

Hüsranlar vardı zaten
İliklerimde hissederdim zaten
Çağırırdı zaten…

Hayat mı neydi o?
İzmir’in esen kavak yellerinde mi gizliydi?
Çıkar mıydı hiç meydana, hayat denen zavallı?

Hicranlar sarsa etrafımızı, doğmaz mı hiç güneş?
İnsanlar hür olmazlar mı her doğuşunda
Çığlıklar yükselmez miydi güneşin yokluğunda?

Her dua edişimde
İklimimde hissettiğim huzur
Çok muydu bana?

Herkes sormaz mı kendine?
İyilik ne zaman doğacak hudutlarımızda diye?
Çoğu zaman sormaz mıyız?

Haberimiz mi yok?
İlgimiz mi yok?
Çağlayan çığlıklardan, feryatlardan!

Hakka varmadık mı binlerce?
İstemedik mi?Hak hak diye!
Çökmedik mi?Yakarmadık mı?

Hakikatleri görmedik mi?
İstediklerimizi mi gördük?
Çok mu alıştık kaçmaya?

Halimize şükrettik mi?
İçimizden geldiğince dilemedik mi huzuru?
Çehremizi çatmadık mı gelmeyince?

Hapsedilmiş ruhlarımız,
İlgisizliğimizde yeterince erimedi mi?
Çekilen acılar; yetmedi mi?

Harman etmedik mi?
İnsanlığımızın son yadigarını
Çile içinde büyütmedik mi?

Hasretimiz değil miydi?Hep sevmek,sevilmek.
İç alemimizde yankı bulmamış mıydı kaç kere?
Çaba verilmemiş miydi de unuttuk!?

Hatıralar istemez miydik kaç kere?
İçimize ah ede ede!
Çelişkili değil midir şimdi bu yaptıklarımız?

Hayaller değil miydi ki gönülleri fetheden?
İhtirasların ezeli kaynağı değiller miydi?
Çıkmazların en temel sebepleri değiller miydi?

Hiç işte hayat!
İki kalp; hiç işte!
Çırpınmak,kapışmak hiç işte!

HİÇ…

Gökhan Atmaca