defter

Aşk, mevsimini beklermiş; bilemedik beklemeyi. Zaman istermiş aşk; bilemedik sevmeyi. Aşk, iki gönül istermiş; aynı duyguları taşıyan. Aşk… Aşkı bu dünyaya sığdıramazsın; delilik, çocukluk, heyecan, belki de çoğu zaman tanımsız çoğu şey. Bu şiiri son defa yazma umuduyla burada yayınlıyorum. Umarım son kez yazmışımdır…

Aşk mı?

Defalarca yazdım bu şiiri
Bir türlü sonunu getiremedim
Belki de sonunu bilemedim
Yine de olsun yazdım

Hep bu dizede mutlu olurdum
Çünkü seni ilk gördüğüm günü anlatırdım
O akşam yanımdan geçerken sen; ruhumun seni sorduğunu hatırlardım
Ve sonra rüzgarda dağılan saçlarını yazardım
Çevrendekileri kıskandıran o güzel gözlerini göremediğimi de eklerdim
İşte sana olan sevgim bu dizede başlamıştı

Sanki kaderin cilvesi idi de seni sadece o akşamda bırakmamıştım
Sonbaharda adeta bu mevsimin adına yakışır bir şekilde karşıma çıkmıştın, unutmamıştım
Yine seni görebilmek ve yine hep seni görebilmek istemiştim
Kaderin cilvesine bak ki seni hep görebilmiştim
Ne güzeller görmüştü bu gözler ama bu kalp bir tek seni sormuştu, seni sevmiştim

Zaman geçiyordu ve seni de zamanla tanıyordum
Bir bakıma daha ben kendimi tanıyamamıştım
Bir yabancıydın sen adeta
Ama ben de kendime yabancıydım adeta
Çünkü biliyordum insanoğlu bir dipsiz kuyuydu adeta
O yüzden bir yabancı da bir yabancıyı sevebilirdi belki

Belki de gerçekten seni sevdiğimi, kadere bırakmıştım
Sonbahar yerini kışa bırakmıştı
Yağan karlar toprağı; gökyüzüne asılı bulutlar yeryüzünü sarmıştı
Ama o kış, hiçbir şey benim sevgimi sarıp sarmalayamamıştı 
Seni gördükçe, tanıdıkça; ruhumu, senin hayalin sarmıştı

Sadece ruhumu mu?
Seni her gördükçe sanki yanıp tutuşan kalbime ne demeli?
Asıl hep seni gören gözlerime
Seni sevdiğimi dillere düşüren gözlerime
O çift göze ne demeli?
Kızmamalı mıyım? Mabedimi eşe dosta sır verdiği için…

Bahar mevsimini hep sevmişimdir
Bu mevsimde hayat başlar ya
Belki yeni bir hayatı da bu dünya kabul eder ümidiyle
Bu mevsimde dile getirmiştim seni sevdiğimi
O mevsimden sonra adeta bu büyü bozulmuştu
Anladım ki bir yabancı bir yabancıya aşık olamazdı

Ben zaten aşk sarhoşu idim çocuklara dönmüştüm
O mevsimden sonra da aşkın dozu iyice artmıştı
Düşündüklerim, yapmak istediklerim çocukçaydı çoğu zaman
Ama ama aşkın bana kazandırdıklarıydı çoğu zaman

Hayat artık güzel değildi
Pek çok şey artık batıyordu gözlerime
Bir tek sen güzel kalıyordun gözlerime
Sıkıntılar da çoğalıyordu bir taraftan
Tam bitecek, bitmeliydi derken
Sen tokat atıyordun bir daha görüşmeyelim diyerek

Bu dize hep sanki bir ayrılığı anlatırdı bitiremediğim bu şiirde
İçimdeki ateşi kabuk sarmıştı ama incecik
Seni gördükçe bu kabuk da kalmadı geriye
Oysa aşk tekrar sarmıştı beni
Çünkü seni görüyordum her zaman, gözlerin gözlerime değiyordu
Bir çift söz edemiyordum
Bazen gözlerin içimi acıtıyor diyemiyordum
Bazen de beni büsbütün sana bağlıyor diyemiyordum
O okul o duvarlar kimi zaman dar geliyordu, sığamıyordum hiçbir yere
Yine de evet yine de hayat akıp gidiyordu
Sen beni sevmiyordun ya, defalarca bilmiştim ama
Yine yine öğreniyordum sevilmediğimi

Şimdi bu son dizeye ne yazsam bilmiyorum?
Hangi amaç için ne söylesem?
Belki eski hayaller uğruna birkaç söz
Ve belki de taze kalmış düşler için…
Yoksa ilelebet sürecek bu bendeki sen sevgisi için birkaç söz mü?
İşte belki de bu dize ile bitmeli ne dersin?

Son dize yazıldı yazılmasına da bu şiir böyle eksik kalmalı her zaman…

Gökhan ATMACA