Ankara, lafını esirgeyen Ankara!
Şu koca ama koca Ankara’yı bu efkârın aklımı başımdan aldığı şu gecede sokak sokak dolaşsam, Ankara’nın çekilmez ayazını içime koca bir nefeste çeksem yine de yine de bu bendeki zehir ne Ankara’nın sokaklarında boşalır ne de kalbimden yok olur da gider. Ey Ankara ne sen bana yetiyorsun ne de hayat sana yetiyor. Artık bu şehrin puslu havası beni kendi zehrinde yutuyor adeta beni boğuyorsun o puslu gecede… Şu Ankara denilen zebani şehirde taş taş üstüne bırakmasam, ne yol kalsa gitmediğim ne iz bulsam göremediğim; yine de Ankara yetmezsin bana! Bu zehrimi benden koparamazsın, sökemezsin! Söksen zaten bu zehiri, kalbimin en derininden koparıp alsan zaten, seni Ankara yazmazdım şu cümlelerin arasında, yazardım elbet bir sevda çiçeğini şu cümlelerde; sana kalmazdım Ankara… Ne soğuğun soğuk ne ayazın ayaz! Ne sen de vuku bulan gece, zifiri karanlık ne de mehtabın mehtap! Sen nesin? Nasıl bir şehirsin! Kızıyorum sana her gece bir kaldırımın kenarında yalnızlığa gözlerimi kapatırken… Sen nasıl bir şehirsin Ankara! Nasıl? Dilin niye yok! Cevap versene, versene… Ankara, içimdeki zehiri kusuyorum sana; sökemiyorsun, koparamıyorsun bu kalbimdekini… Al da kurtul benden, al da ben de kurtulayım, al da kurtul! Zehrime zehir katıyorsun her gece; nasıl dostsun? Nasıl arkadaşsın!!! Ankara her gece bir mehtabın altında sana sana haykırıyorum yokluğuna… Yoksun! Eğer var olsaydın, eğer var olsaydın ben de bu zehir, sen de bu vefasızlık olmazdı! Ankara, seni lime lime doğruyorum şiirlerimde, düşüncelerimin arasında seni nefretle eziyorum seni zavallı Ankara. Medetsiz Ankara! Çirkin dünyanın anlamsız şehri Ankara, hangi sokak kaldı kaldırımlarına ay ışığının süzülmediği? Hangi riyakar kaldırım kaldı Ankara! Yalanın bol Ankara, şeytanın da bol olsun. Ankara, nefret ediyorum senden, artık isminin her harfine tek tek kin duyuyorum üstüne yetmiyor küfrediyorum sana Ankara! Ama yine de üzülüyorum sana zavallı Ankara…
Gökhan
İnsan, yaşamın her anında bir şekilde yeni şeyler öğrenebiliyor; her ne kadar küçük şeyleri çoğunlukla göz ardı etse de. Ne var ki ben de gözden kaçırmışım küçük şeylerden bir tane: sadece sevgi yetmezmiş ömür tüketmeye. Nedensizce sevmek, kimi zaman mutluluk da kimi zaman da acı verip gözyaşında kendini saklarmış; ikisini de yaşadım. Mutlu da olabildim, bir damla gözyaşıma acıyı da saklayabildim. Ne mutlu bana ki sevgiyle tanıştım. Şimdi ise tanışmam, alışmam gereken çok şey var…
Beni Hiç Sevme
Düşüncelerinle imâ ediyorsun
Gözlerinle gözlerime vuruyorsun
Sözlerinle kalbime sesleniyorsun
Beni Hiç Sevme
Biliyorum
Anlıyorum
Sevdiğimin
Senin
Kalbinde bana yer yok!
O deniz gözlerde ben olmadığının farkındayım
Bu sevdanın olmazla yenişemeyeceğini biliyorum
Yine de sen bana söylüyorsun
Beni Hiç Sevme
Özete vurmuyorsun
Açık açık anlatıyorsun
Kalbime söz geçiremiyorum diyorum
Kalbime anlatamıyorum diyorum
Sen yine yine söylüyorsun
Beni Hiç Sevme
Sen de haklısın
Sen de biliyorsun
Sev beni demiyorum sana
Artık beni anla da demiyorum sana
Sen de biliyorsun
Seni seviyorum
Ama beni de sev diyemiyorum
Sen de haklısın
Beni Hiç Sevme
Şimdi sadece seviyorum
Sevmeni ümit etmiyorum
Beni sev diyemiyorum
Umut aramıyorum
Artık bir merhaban yeter bana
Çünkü artık sevgimi,
Küçük şeylere sığdırıyorum
Şiirlere hapsediyorum
Kalbimde küçük bir kutunun içinde saklıyorum
Çünkü sevmiyorum diyorsun
Anlıyorum, biliyorum diyorsun
İşte yine söylüyorsun
Beni Hiç Sevme
Çünkü haklısın
Bu kördüğümün çözümü yok
Bu anlamsız yolun sonu yok
Seni sevmenin sonu yok
Kastettiğin gibi
Beni Hiç Sevme
Yine de bil
Gözlerimde, şiirlerimde
Sen olmayacaksın
Diyemem
Eğer ki bir gün
Gözlerimde yoksan
Şiirlerimde yoksan
Bil ki
Artık bu sevgiyi kalbimde saklamıyorum demektir
Yani istediğin olmuş demektir
Şimdi
Vazgeçmiyorum belki de vazgeçemiyorum ama
Sadece susuyorum
ve
Olması gerektiği gibi senden beklentim yok
Çünkü beni hiç sevme dedin.
Sen beni hiç sevme ama
Ben karşılık beklemeden seveceğim
Çünkü bana yakışan budur.
Gökhan
Umut öyle güçlüdür ki, senelerce sizi ayakta tutabilir hatta ve hatta ömrünüze ömür bile katabilir. İşte öyle bir umut ki bazen iki kelimeye sığabilir: ‘Beni bekle’
Beni bekle
İnsan zaman gelir sadece bir söz bekler,
o söze muhtaç kalır…
beni bekle… beni bekle…
kulaklarda yankılanır,
ruha kendini işler ‘beni bekle’
beni bekle…
öyle bir zaman gelir bu sözü arar
umudu arar
beni bekle
bir umut
yeni bir başlangıç
yeni hayaller
o sözü gözlerde arar
bakar ve sonra gözler kaçar
umuda küsersin adeta
yoktur o sözlerden biri bile
ne bekle diyebilmek
ne de sevebilmek
yoktur o gözlerde
öyle bir zaman gelir muhtaç kalırsın
seversin, sevilmek istersin
ararsın, yanarsın
kızıl kıyamet kopmasın diye susarsın
incinmesin diye korkarsın, ürkersin
yine susarsın
ama yine bakarsın, ararsın
beni bekle…
diyebilir misin?
Gökhan Atmaca
Nedenlere boğuluruz bazen aklımızda tonlarca sorularla… Nedenler, niçinler ve nasıllar…
Neden
Unuttun mu yâr?
Hani hatırlar mısın?
Bir zamanlar sevgimin yalan olduğunu söylemiştin
Sevgime gelip geçici bir eda ile bakmıştın
Şimdi yâr!
Gelip geçti mi bu aşk, bu sevda?
Bu sevgi yalandı senin gözünde
İnanmamıştın
Seni sevemem sanmıştın
Ya şimdi yâr?
Umut vermedin yine de sevdim
Aramıza duvarlar kurdun, aşamadım
Yine de sevdim
Sevgimi, zaman içinde yitirmedim
Zamana karşı direndim
Yine de sevdim
Ey sevgili,
Hâlâ mı inanmıyorsun bu kalbimin seslerine
Hâlâ mı bu gözlere inanmıyorsun?
Ben yalancı değilim yâr
Seviyorum seni ey yâr!
Yıllar geçse de bu böyle kalacak…
Ya şimdi yâr
Neden inanmıyorsun?
Neden bakmıyorsun gözlerimin içine?
Neden bana güvenmiyorsun?
Neden dostluğuma değer vermiyorsun?
Neden?!
Hatırlıyor musun?
Bir zamanlar sen bana nedenler sorardın?
Ya şimdi yâr?
Ben sana soruyorum o nedenlerden…
Ben sana soruyorum şimdi
Sevgime neden değer vermiyorsun?
Gökhan ATMACA
İnsan sever ya bir gün olur ya sevebildiğine anlam getiremez. Susar ve yazar, gerçekten sevebildiğini tartışır…
Beceremedim
Bir kere sevmiştim
Şimdi
Sevebilmeyi başardım mı?
Becerebildim mi sana aşık olabilmeyi?
Beceremedim
Ben O’nu sevemedim ben seni sevebilmeyi beceremedim
Yapamadım
Şiir yazabilmeyi beceremediğim gibi
O’nu sevebilmeyi beceremedim
Ben seni sevemedim
Oysa sevgi güzel olandı
Sevmek yakardı, acıtırdı sensiz de ama
ama yaşamaktı sensizliği..
O, kelimelerle anlatılması zor olandı
Sen eşsizdin…
Vazgeçilemez bir sevginin adıydın
Vazgeçemedim
Zaten umulmaz bir sevgiydi benimkisi ama
ama yine de umut ettim, aşkımı kalbime ektim
Bekliyorum seni kalbimin en derinine
O zor bir sevgiydi
Sabır isterdi, sabretmeyi beceremedim
O bana hayaldi, erişilemezimdi, hayali gerçek sandım
O’nu sevebilmeyi beceremedim
Bilmiyordum,
Sevginin
Sabır istediğini
Zamanla yaşanılabileceğini
Kimi zaman acı veren bir yol olduğunu
Bilmiyordum, bilemedim
İşte beceremedim severek yaşamayı…
Şimdi yâr
İzin ver
Umut ver
Gözlerini bırak bana
Şimdi yâr
Bildim seni sevmeyi
Şimdi yâr izin ver bana
Seninle işlenmiş ruhumu sana adayım
İzin ver bana
Sana bu kadar yakınken uzak olmayayım
Ey yâr umut ver bana…
Gökhan
*Yine geçmişten bir şiir… Ya Ekim ya Kasım 2007 bu sefer not düşmemişim ama hatırlıyorum neden ve niçin yazdığımı… Şimdi ise biraz eklemeler yaptım mesela son kısım 
Hiç
Hüsranlar vardı zaten
İliklerimde hissederdim zaten
Çağırırdı zaten…
Hayat mı neydi o?
İzmir’in esen kavak yellerinde mi gizliydi?
Çıkar mıydı hiç meydana, hayat denen zavallı?
Hicranlar sarsa etrafımızı, doğmaz mı hiç güneş?
İnsanlar hür olmazlar mı her doğuşunda
Çığlıklar yükselmez miydi güneşin yokluğunda?
Her dua edişimde
İklimimde hissettiğim huzur
Çok muydu bana?
Herkes sormaz mı kendine?
İyilik ne zaman doğacak hudutlarımızda diye?
Çoğu zaman sormaz mıyız?
Haberimiz mi yok?
İlgimiz mi yok?
Çağlayan çığlıklardan, feryatlardan!
Hakka varmadık mı binlerce?
İstemedik mi?Hak hak diye!
Çökmedik mi?Yakarmadık mı?
Hakikatleri görmedik mi?
İstediklerimizi mi gördük?
Çok mu alıştık kaçmaya?
Halimize şükrettik mi?
İçimizden geldiğince dilemedik mi huzuru?
Çehremizi çatmadık mı gelmeyince?
Hapsedilmiş ruhlarımız,
İlgisizliğimizde yeterince erimedi mi?
Çekilen acılar; yetmedi mi?
Harman etmedik mi?
İnsanlığımızın son yadigarını
Çile içinde büyütmedik mi?
Hasretimiz değil miydi?Hep sevmek,sevilmek.
İç alemimizde yankı bulmamış mıydı kaç kere?
Çaba verilmemiş miydi de unuttuk!?
Hatıralar istemez miydik kaç kere?
İçimize ah ede ede!
Çelişkili değil midir şimdi bu yaptıklarımız?
Hayaller değil miydi ki gönülleri fetheden?
İhtirasların ezeli kaynağı değiller miydi?
Çıkmazların en temel sebepleri değiller miydi?
Hiç işte hayat!
İki kalp; hiç işte!
Çırpınmak,kapışmak hiç işte!
HİÇ…
Gökhan Atmaca
Aşk
Uzun uzun anlatmak gerek idi aşkı,
Soluksuzca dinlemek,
Sonsuzluk tadında bir o an’da yaşamak
aslında doyamamak vardı aşka…
Nefesler mi yeterdi ki aşka gelmeye
Sözler mi yeterdi sineye
Yeterdi yeterdi…
Hele mevsim sonbahar olursa
Aşk tohumunun filizlenmesi,
Çabuk da biterdi…
Aşk geleceğim demiyor
Buluyor
Öldürüyor
Ağlatıyor
Yaşansa ama
Öldürmese ama
Özlemi tadında olsa
Sevgisi su gibi olsa
Hasretliği olmasa
Karşılıklı olsa
Aşk derdim işte ona…
Gökhan Atmaca
Bu çocuk da sever
Zor olsa da
Anlaşılmaz bulunsa da
Küçük bir şaka gibi görünse de
Bu çocuk da sever bu çocuk da
Bazı zaman olur ya
Sanki için sıkılır ya
Yangın beni de bulur ya
Bu çocuk da sever bu çocuk da
Aşka dair ne varsa
Hayata dair ne varsa
Sana dair ben de ne varsa
Hepsi yüreğimde yüreğimde
Bu çocuk da sever bu çocuk da
Olur ya bir gün
Bu çocuk da büyür
Bu kalp de sever bir gün
Çok mu zor olur? Şaka mı olur?
Bu çocuk da sever bir gün
Bu kalp de sever…
Gökhan
Bilmem ki
Karanlık gecelerinde aydınlığın olsam,
Mutsuzluğunda umut olsam,
Sevgiye baktığında aşk olsam,
Dünya elinde nimetin olsam,
Rüyalarında gerçeklik olsam,
Sıkıntılarında ferahlık olsam,
Gözyaşlarında ıslanan ben olsam!
Bilmem ki kendimi nerelere sığdırabilirim,
Bilmem ki!
Yüreğine serpilen bir damla su olsam,
Özlemlerinde aradığın düş olsam,
Boşluğa bakan gözlerinde ben olsam,
Bilmem ki ölümü
Bilmem ki!
Beni sevdiğini bilsem,
Bilmem ki mutsuz olmayı
Bilmem ki!
Son, sadece bir andan ibarettir. Ne bir an öncesi ne bir an sonrası…
Son
Bir bakış
Bir dokunuş
Eşsiz duyuş
Ve yok oluş
İşte son…
Gökhan ATMACA